Róża, Adam i Robert. Troje bohaterów, trzy warianty tej samej życiowej przypadłości. Tę opowieść o emocjonalnym letargu napisałem na podstawie własnego scenariusza. Gramatyka filmu znajduje swój odpowiednik w strukturze powieści: ucięciom i scenom odpowiadają akapity i podrozdziały. Pisarz ma jednak tę przewagę nad reżyserem, że nie musi pozostawiać przestrzeni pozakadrowej w sferze domysłów widza. W książce wolno zmieścić wszystko to, na co w filmie zabrakło miejsca. (autor)